U bent hier

Standpunt

dinsdag 13 januari 2015, 11:00

“Niets is veranderd: de indexsprong blijft de prioriteit”

Sinds december heeft de Algemene Centrale – ABVV een nieuwe voorzitter en een nieuwe Algemeen Secretaris, respectievelijk Paul Lootens en Werner Van Heetvelde. Het zijn echter geen nieuwkomers, aangezien Paul reeds Algemeen Secretaris was en Werner Federaal Secretaris binnen onze Centrale. Aansluitend op een héél bewogen jaar, vroegen wij hen of de situatie ondertussen bedaard was, zoals de regering beweert, of zijn de redenen voor de sociale woede nog altijd actueel. Bij deze hun antwoord.

Een grote betoging in november, met meer dan 120.000 mensen op straat, provinciale stakingen, een nationale algemene staking. Kregen we eindelijk gehoor?

Paul : Het totaalplaatje is gematigd. Enerzijds halen wij een positieve balans uit onze acties van eind vorig jaar. Onze mobilisatie en actieplan waren zeker geslaagd, aangezien de regering heeft moeten toegeven dat sociaal overleg onontbeerlijk is.Ze verwachtte zich alleszins niet aan dergelijk massaal verzet vanwege de bevolking. Het mini-compromis dat bereikt werd eind 2014 biedt geenszins een antwoord op onze vragen. Het mogelijk maken van de heropstart van het sociaal overleg is het enige pluspunt. Er is evenmin een duurzame oplossing gevonden voor het eindeloopbaandossier vermits dit akkoord enkel de tijdelijke opschorting voorziet van sommige maatregelen voor specifieke stelsels van brugpensioen en tijdskrediet. De strijd is dus verre van gestreden.

Werner : Inderdaad. Een van onze belangrijkste eisen heeft betrekking op de koopkracht. Een indexsprong van 2 % en een loonblokkering is wat de regering ons voorschotelt en dit komt neer op een frontale aanval. De indexsprong staat overduidelijk gelijk met diefstal en de loonblokkering legt de vrije loonsonderhandelingen aan banden. Een interprofessioneel akkoord zonder indicatieve loonmarge heeft geen zin en wat dat betreft moeten we erkennen geen enkele vooruitgang te hebben geboekt.

Volgens de media nochtans zou er geen indexering zijn in 2015 ingevolge een nulinflatie. Heeft het dus nog zin om deze strijd voort te zetten?

Werner : Het zou een grove fout zijn te denken dat het debat m.b.t. de indexsprong niet meer dient te worden gevoerd. Diegenen die ons willen doen geloven dat het een achterhoedegevecht is, trachten ons om de tuin te leiden. Inderdaad, zolang de indexsprong niet gewoonweg wordt ingetrokken, zal er niks veranderen voor de werknemers en uitkeringsgerechtigden. Of het nu dit jaar of volgend jaar gebeurt, het resultaat zal hetzelfde zijn: 2% wordt zonder meer gestolen!

Paul : De bevolking moet er zich goed van bewust zijn dat een indexsprong, om het even op welk ogenblik, onvermijdelijk zal leiden tot een gepeperde rekening. Stel nu dat de regering bijvoorbeeld uw nieuwe auto zou stelen om hem te schenken aan de werkgevers. Zou u dit leuk vinden? Zou u dit pikken? Wel, met een indexsprong zou een werknemer van 30 jaar over een volledige loopbaan zo’n 25.000 euro verliezen. Dit bedrag is hij voor eeuwig kwijt. 2 miljard euro wordt aldus schaamteloos gestolen en in de zakken gestopt van de werkgevers. Eens te meer een weelderig cadeau, zonder enige compensatie noch verplichting, terwijl de regering lustig doorgaat met haar maatregelen die de werknemers in armoede storten. Als we deze logica volgen, dan zijn het de werknemers die de winsten van de bedrijven zullen sponsoren.

En hoe moet het nu verder?

Paul : Gezien de context is het duidelijk dat we niet anders kunnen dan de strijd voortzetten. De werknemers willen vooral het behoud van de index als dusdanig en vrije collectieve loonsonderhandelingen in de ondernemingen. Momenteel hebben we geen van beide.

Werner : De hoge opkomst van de afgelopen maanden is het bewijs dat de mensen het beu zijn. Het signaal aan het adres van de regering was overduidelijk. Het sociaal overleg werd hervat, voorwaar een goede zaak. Uiteraard willen we dat het vruchten afwerpt en we zullen dan ook al het nodige hiervoor doen. De regering mag zich evenwel geen illusies maken. Ons ordewoord is niet veranderd: onderhandelen indien mogelijk en acties voeren indien nodig. Eind januari zullen we de lopende onderhandelingen evalueren. Als de resultaten echter tegenvallen, zal er een nieuw actieplan worden uitgedokterd.