22/04 actiedag - Werknemers getuigen

Veel werknemers hebben gehoor gegeven aan de oproep om op 22 april een actiedag te houden voor betere lonen. Niemand wordt gespaard door de prijsstijgingen en voor sommigen is de situatie ernstig. Veel werknemers zeggen dat ze de eindjes niet aan elkaar kunnen knopen. De regering moet sterke en duurzame maatregelen nemen, zodat zij het hoofd boven water kan houden. De getuigenissen:

Volgens mij is er een sociale oorlog gaande in België. Terwijl de zakken van de werknemers leeg raken, zijn die van de aandeelhouders steeds voller. De actie van 22 april was een eerste belangrijke stap. We moeten natuurlijk doorgaan met andere en sterkere acties als dat nodig is. De werknemers staan voor 100 % achter ons. Ze verwachten dat we verder gaan.

Nu de brandstofprijzen bijna € 2 hebben bereikt, kunnen we niet anders dan reageren. De werknemers zijn echt in ademnood. Vandaag de dag betalen werknemers om te kunnen werken! Dat kan niet, we worden beroofd. Er wordt gezegd dat we de indexering hebben – gelukkig! –, maar dat is absoluut geen loonsverhoging. In mijn sector waren we bevoorrecht en dat statuut zijn we aan het verliezen. De vakbond speelt een fundamentele en verbindende rol. Als het ons niet lukt, dan zal het niemand lukken. En vandaag is geen actie ondernemen geen optie.

Luc - Betonindustrie

Ik ben hier om onze standpunten te verdedigen, ook al denken sommigen dat het zinloos is, het is essentieel dat we mee doen. De werknemers worden zwaar getroffen door de verhogingen, werknemers wachten op hun vakbond om iets te doen. Gezien de aanvallen, is de strijd niet evenredig. Het is een dagelijkse strijd die wordt gevoerd. De stijgingen die we nu meemaken, zijn de gevolgen van een rechts beleid. Het is makkelijk om te zeggen dat het komt door Corona of door de oorlog in Oekraïne... In mijn bedrijf hebben we geluk dat we nog goed verdienen, maar zelfs bij ons worden de stijgingen te veel. Maandelijks investeren we al een groot deel van ons budget om enkel nog maar te komen werken.

Fabian - Scheikunde

Ik ben naar deze actie gekomen om de rechten van werknemers te verdedigen. Mijn collega's zeggen me dat ze het niet meer aankunnen, zij die meer dan 50 km naar het werk moeten rijden, met de benzineprijs en met de tussenkomst van de baas van 70% van het sociaal abonnement, is het gewoon niet meer mogelijk. Ze kunnen niet eens de maand afmaken! Er is ook een zekere angst om actie te ondernemen, hoewel het ons enige wapen is. En nu moeten we naar een crescendo gaan.

Didier - Groeven

Ik ben hier omdat het einde van de maand steeds moeilijker wordt, vooral voor eenoudergezinnen. Wij worden gedwongen te kiezen tussen benzine in de auto om naar het werk te gaan of voeding voor onze kinderen. Helaas zijn veel van mijn collega's bang voor hun werkgever en durven ze niet te staken. Als afgevaardigde ben ik er om hen gerust te stellen, hen te vertellen dat het een recht is, hen te informeren en ook om oplossingen te zoeken, zoals carpoolen naar de acties. Als ik dit doe, is het ook voor mijn kinderen. Ze begrijpen mijn strijd en steunen me 100%. Dat is heel belangrijk voor mij.