De regering wil het akkoord herzien dat vastlegt hoe syndicale acties worden gevoerd. Hun voorstellen -zoals verbod op piketten en solidariteitsacties, of het inzetten van uitzendkrachten- zouden weleens het einde van het stakingsrecht kunnen inleiden en zijn onaanvaardbaar!

Het herenakkoord is een afspraak over hoe syndicale acties worden gevoerd. Dat werd in 2002 tussen werkgevers en vakbonden vastgelegd. Van in het begin werd dit akkoord door de werkgevers met de voeten getreden. Met deze rechtse regering lopen we nu het risico álle syndicale vrijheden kwijt te raken.

Na de incidenten tijdens de acties in oktober 2015, vroeg de minister van Werk immers aan de sociale partners om zich over het herenakkoord te buigen. Het ABVV stemde erin toe om het herenakkoord te evalueren om politieke initiatieven te vermijden en de lastercampagne te stoppen.

De bijzonder arrogante houding van de werkgevers zorgde ervoor dat de onderhandelingen mislukten en dat de vakbonden het ultieme werkgeversvoorstel verwierpen. De tekst die voorlag, was volledig onevenwichtig en ontnam de vakbonden simpelweg elke mogelijkheid om actie te voeren en de belangen van de werknemers te verdedigen.

Wat de werkgevers wilden…

• Verbod op blokkades van industriezones en infrastructuren zoals havens, trein- en metrosporen,…
• Verbod op solidariteitsacties (door werknemers van een andere onderneming als steun aan andere stakers)
• Verbod op piketten die "de mensen van hun werk weghouden" 
• Oproep aan de ordediensten in geval van niet-naleving van deze beperkingen
• Mogelijkheid om uitzendkrachten, die reeds vóór een staking in een bedrijf werkten, aan de slag te houden tijdens de staking
• Aanduiding van contactpersonen die verantwoordelijk worden in geval van schade 

De werkgevers wilden deze verplichtingen vastleggen in een CAO en vakbonden responsabiliseren indien dit niet wordt nageleefd

Bovendien moeten vakbonden zich engageren om hun leden niet te verdedigen indien ze de afspraken vastgelegd in een CAO zouden betwisten of niet zouden respecteren (met inbegrip van de clausule van sociale vrede).

… Waarom er niet geraakt mag worden aan het stakingsrecht?

• Een piket of een staking is het ultieme middel als onderhandelingen mislukken. Het is een onmisbaar instrument 
• Stakingen en piketten vallen onder de syndicale vrijheden. Het gaat over het recht om de belangen te verdedigen van alle werknemers, in het bijzonder de zwaksten. 
• Bij een conflict moeten we de werknemers informeren en sensibiliseren. Dit doen we via de verspreiding van pamfletten, bijvoorbeeld aan de industriezones. 
• Interimwerk toelaten tijdens een staking kan die breken. Wat voor nut heeft een staking als de werkgever stakers vervangt door interims. Een actie die niet opvalt noch storend is, wie gelooft daar in?
• Een staking kost soms veel geld aan de actievoerders en gebeurt niet “zomaar”. De resultaten komen alle betrokken werknemers ten goede, ook de niet stakers. Daarom noemen we het ook een solidariteitsactie. 
• Onze rechten als individu kunnen we enkel behouden als we ze collectief verdedigen. 
• Het behoud en verbeteren van de rechten van werknemers doen we via sociaal overleg als het kan, via acties als het moet.

De verborgen agenda van de regering

We weten dat de regering een verborgen agenda heeft: namelijk van de vakbonden een lege doos maken, zonder slagkracht om werknemers te verdedigen of acties te organiseren.

Vandaag zit het sociaal overleg rond de syndicale rechten muurvast. Onmiddellijk na het afspringen van het overleg hebben de werkgevers gevraagd dat de regering het dossier naar zich toe zou trekken, of beter gezegd tegemoet zou komen aan hun eisen.

Ondertussen plant de minister van Werk raadplegingen, en dreigt de regering met eigen initiatieven indien vakbonden en werkgevers geen akkoord sluiten. De bedoeling is duidelijk: dat de vakbonden zich neerleggen bij de eisen van de werkgevers!